Sunday, April 30, 2017

වසන්තය එනවා සත්තයි


අහස ඊයේ ලියා ලියුමක්
පොලෝ තලයට සෙනෙහසින්.....
කියා එව්වා වැස්ස සමගින්
වසත් කල ලඟ එන බවක්.....


ඒත් එක්කම ලියා තිබුනා
මෙහෙම වෙන්කොට  එහි ඉඩක්....
මගේ ආදර මහී කත මෙය​
ලියමි නුඹ වෙත ස්නේහයෙන්...


එකෝමත් එක අඳුරු දවසක​
තරහ වී පෙම  දුර ගියත්.......
මෙතෙක් කල් නුඹ බලාසිටි හැටි
මට දරන්නට බැහැ තවත්.....


පැතූ මුත් මා සෙනේ සිසිලක්
නුඹව නොතකා ඔවුන් ගෙන්.....
ඉර, සඳත් එහි තරු කැටත් නැහැ
හැඳිනුවේ මසිතෙන් බිඳක්....



දුරින් උන්නත් නුඹ තරම් මට​
දැණුනෙ නෑ වෙන කිසි කෙනෙක්....
නුඹ වගේ නෑ හැඳිනගත්තේ
ප්‍රේමියේ උන් මගෙ සිතුම්....


කියා එව්වොත්  වලාකුළකට​
මටම නුඹ හිමි වන බවක්....
අපට පුළුවනි පටන් ගන්නට​
අපෙ කතාවත් මුල ඉඳන්...........


පෙරදි ආලය හැඳින නොමගත්
මහා පාපෙත් කර තියන්...
නුඹට ප්‍රේමෙන් ලියූ මා මේ
සදාදර නුඹෙ නුබ ගැබයි....



Friday, March 31, 2017

සේකර මං ඔබට ආදරෙයි....💖

හැගුම් වැසි හැමදාම​
ටොන් ගණන්
සිත් මලට වැටුණත් ;



ඒ වැහි කැට​
අකුරු කරන්නට​
මා දත කන​
අන්දම්​......



වෙන් කොට බෙදා
හඳුනා ගත නොහී
තටමනා විට ;



මටත් වඩා අගනෙට​
මගේ හිත් මලට බට​
හැගුම් වරුසා පොදි
සේකරයන් මොනවට
හඳුනා ගෙන ඇති
අන්දම්.........



දිනක්
සේකරයන්
මටම කියා
ලියා තැබූවාද​
මෙපරිද්දෙන්
මේ ලෙසට​....



ඔහුත් පෙලුණාද​
ඔහුටත් දැණුනාද​
පෙර දිනක​
මෙපරිද්දෙන් 
මෙලෙසටම​....



හැගුම් වචනෙට​
පෙරලන්න වලි කන
මගේ මන ඔහු
​හැඳින ගත්තද​
පෙරදාම.....



"දහස් මුවෙකින්
නැගෙන ඔල්වර​
සිනාහඬ දසතින් ඇසේ....
දහස් ගණනක්
සෙනග අතරේ
මහා
තනියක්
මට දැනේ......"



ඔව් සේකර ,
ඒක තමයි.....
අපි පැනලා යමු !



Monday, February 13, 2017

මර බිය

මියෙන්නට නම්
බය නෑ මම​....
කිව්වට එහෙම​
බයක් නැත්තෙත්
නෑ මට​.....


එහෙව් මා තුළ​
මේ සෑම බියක්ම​
පරදවා නැගෙනා
මිනීමරු බියක් ඇත​....


ඇත්ත තිත්ත වූවත්
මෙතරම් තිත්ත යැයි
සිතුනේ නැත​
    දැනුනේ නැත​......


නරිච්චියෙක් වුණා නම්
කියන්නට තිබුනා
හීනියට නොදැනෙන්න​
ඇත්ත තිත්ත නොව 
ඇඹුල් රස බව​......


ඒත් තිත්තටම​
දැනෙන මේ
අමිහිරි ඇත්ත​
මග හැරලන්නට​
මගක් නැත මට
      පූරුවේ කළ පවකට​......


තිත්ත වනවා වෙනුවට
ඇත්තට තිබුණා
ටිකක් විතර​
ඇඹුල් වෙන්න​....
එතරම් 
අමිහිරි නොවෙන්න​.....


එහෙත් 
තිත්තම තිත්ත ඇත්තක්
මා ඉදිරියේ
දිග හැරෙන දින​
පේන දුරින් හිඳ​
  මට විරිත්තන හැටි......


ආවොතින් ඉදිරියට​
හැප්පුණොත් කෙලින්ම​
අම්මා පල්ලා
කඩනවා මං
ඇත්ත තොගෙ අඬු....
උගුල්ලනවා මං
තොගෙ ඇස්....


එව්වා එහෙම වෙද්දී
ඒ මරණීය ඇත්ත​
එලි බහින්නට​
දින ගනිද්දී
ඔන්න මරුවට​​
තේරුනා යසටම​ 
බෝවෙලා බව​
මාරාන්තික බිය මට​!


මගෙනුත් නාහා
මගේ හිත​
තුරුල් කරගෙන​
ඒ මිනීමරු බිය​....
හුරතලෙන් හාදු දෙයි
ඒ අමිහිරි ඇත්තට​
කොනිත්තා මගෙ මන​.....


මැරෙනවා !
අපි හැමෝම​....
හත්තිලව්වේ
ඒක කරුමෙට​
දන්නවා මම....


ඒත්
කෙදින හෝ
නුඹේ දකුණතේ
වෙඳැගිල්ලේ 
වෙලෙන්නට නියමිත​
ඒ රන් මුදුවෙන් ;


පරාවර්ථනය වී
එන රශ්මි කදම්බය
පුළුස්සා දවා
අළු කර දැම්මොතින්
මගේ හිත ???


සමාවනු මැන !
දස දහස් වතාවක්
සමාවනු මැන​....
ඒ බිය ඇතිව​
මියදෙන්නටයි 
මේ තරම්
බය මම​......


ඒත් ඒ මුදුව​
නුඹේ වග දැනෙන විට​...
ඉන් නිකුත් වූ කිරණ​
නුඹේ දිවියට​
එළි ගෙනෙන​ වග
හැගෙන විට​...


මෙලොව මිහිපිට​
අපරිමිත සතුටෙන්
මියැදෙන
මිහිදන් වන
වාසනා ඇත්තී
කවුරුවත් නොව
මේ නුඹේ මමම ය​...

Tuesday, January 3, 2017

තොණ්ඩුව​



එකෝමත් එක
දවසක​
ගඟක්
හඬාගෙන ඇවිදින්
කිය කියා දුක
වැළපෙන කොට​;

ඒ කඳුළු
පිසදුවාලූ
නිල් පාට සයුර
වචනෙකින් වත්
දොසක් නොකියාම​
වැළඳගෙන​
ඔහුව තුරුළට​.....
සැනසුවාලූ
ඔහු සිත​
රිදෙන්නට
නොතබමින්
කිසිවිට ඉඩකඩ​.......

සයුරු රළ දුක​
බුර බුරා
නැගුනු දින වල​
තනිව ඉවසා
සගවා කඳුළු
වතුරේම
දිය කොට​
හැරියා වූද
මහ සයුර​.....

ඉවසා ගත නොහී
දරා ගත 
නොහැකි වූ සඳ​
ඒ වේදනා සාගරේ
සෝ දුක්
දෝර ගැලූ කළ​....
වඩදිය ඔස්සේ
ජල කඳක් ව​
ගොඩ ගැලූ කළ....​
ඇගේ කඳුළු දිය​
භාර ගන්නට​
ගඟේ හදවත​
තෙත් වුණේ නැත​..

එදින සිට​
හෝ ගාන​
ඉකි බිඳුම​
ඇහුණා
වරු ගණන්
හවසට​...
ඒ නිසා
වෙන්න ඇති
මහ සාගරේ
සයුරු දිය
මේ තරමටම​
ලුණු රස​....

Sunday, December 25, 2016

උත්තේජනය​



සේපාලිකා කුමුදු
මල් පිපුණේ
සඳ එළියේ
සිසිලට මිස​
කණාමැදිරි එළිවල​
පහසට නොවේ..

නෙළුම් මහනෙල්
මල් පිපුණේ
හිරු එළියේ
උණුසුමට මිස​
පහන් එළිවල​
රස්නෙට නොවේ...

ප්‍රේමණීය හැගුම්
මල්ඵල දැරුවේ
අවංක සිත්වල​
තෙතමනයට මිස​
රුදුරු සිත්වල​
පීඩනයට නොවේ....

Thursday, December 22, 2016

යුරේකා !

සොය සොයා
ඇවිද්දෙමි
කොතනක වේදැයි
ආදරයේ
සැබෑ අරුත​....

හමුවුනා එය​
කොන්දේසි විරහිතව​
ආදරය
පුද දෙන තැන​....

මිහිරි වූ
වදනින්
ආදර ඇරයුම්
කරන තැන​......

හේතුවක්
නොමැතිවම​
ආදරේ නාමයෙන්
පරිත්‍යාගයන්
සිදු වන තැන​....

බලාපොරොත්තු
නැතිව වුවද​
රැකවරණ උණුහුම​
සපයන තැන​.....

මෙකී තැන් වල​
සියුම්ව​ පිරික්සා
බලන කළ​
සැබෑ ආදරයත්
එහි උත්තම අරුතත්
මා හට හමුවිය​..

අව්‍යාජ වූ
නැවුම් හැගුමන්
පිඩු කොට​
සැදුම් ලත් එ තැන ;
සසර ගමනේ පැතූ
නිර්වාණ සැපත​
ලංකළ තැන විය​...
එබැවින්
නිවී සැනහුනෙමි !

                         

Tuesday, December 20, 2016

Heart of A Stone

ඔව් !
ඇත්ත !
මට තියෙන්නෙ ගල් හිතක්...
මගේ හිත මහ කළු ගලක්....

ප්‍රශ්න වල
රස්නෙ දැනෙන කොට​
සුටුස් ගාලා
දිය වෙලා යන ,
ඕන විදිහකට​
ඕන වෙලාවක​
ලිස්සලා යන
විශ්වාස කරන්න බැරි
වෙඞරු පිඩක්
නෙවෙයි මම​

ඔව් !
ඇත්ත !
මට තියෙන්නෙ ගල් හිතක්...
මගේ හිත මහ කළු ගලක්...

මගේ හිතට​
කළු ගලක් කියන උඹ​
කළු ගල් ගැන​
දන්නේ මොනවද​?

උඹ​ ගලක්
කියන හිත​
කඳුලූ වැටිලම​
හුගක් රිදිලා
වේදනා නිසාම​
ගල් වෙලා කියලා
දන්නවද ?

මගේ හදවත​
කළු ගලක් කියලා
චෝදනා කරන්න​
කලියෙන්
කළු ගලක් ගැන
ගලේ පැත්තෙන්
මොහොතකට හරි
හිතල තියනවද?

කළු ගලක
සටහන් වෙන ප්‍රේමය
ස්ථීර බව
උඹ​ දන්නවද?

උඹ​ අඞපු වෙලා වලදී
උඹ​ගේ කඳුලින්
හේදී හේදී
මේ කළු ගල​
ඉරි තලපු හැටි
දන්නවද​?

උඹ​ හිනා වුණු
වෙලාවල් වල​
ඒ හිනාවේ
දැවටි දැවටී
මේ කළු ගල​
සුමට වුණු වග​
දන්නවද​?

ඔව් !
ඇත්ත !
මට තියෙන්නෙ ගල් හිතක්...
මගේ හිත මහ කළු ගලක්...


අඩු තරමින්
පුපුරවලා
අඩිතාලමක් වත්
දා ගන්නට​,
එහෙමවත් උඹ​ට​
අත්වැලක් වෙන්නට
මට පුළුවන් නම්
ඔව් !
උඹ හරි....
මට තියෙන්නෙ ගල් හිතක්...
මගේ හිත මහ කළු ගලක්...
ඒත් මම​
ආදරණීය කළු ගලක්....

                                                   

Saturday, December 3, 2016

පව් දෙයියනේ !

කවුළුව
බලා හිඳී
විවරව​...
පායන තුරු
සුපුන් සඳ​
නුබ ගැබ​.....


එහෙත්
වෙනදාට
පායන සඳට
අද දින
කරුමෙට වගේ
හදිසි නිවාඩුව​....


දින අද​
අමාවක
කියා යන්නට​
හඳට ඊයේ
අමතක​
වී ඇත....


ඒ නිසා
කවුළුව​
අදත්
මග බලාන​
ඉන්න හැටි...
රෑ ජාමේ
තනියම​...


හේතුවක්
නැතිවම
වෙනදා 
පරිදිම​
සදාදරණීය සඳ​​
පායන තුරුම....​


පව් දෙයියනේ ! ​
පණ ඇද ඇද
හුස්ම හොයන
ආදරේට​
බලාන ඉන්න​
හේතු
ඕනමද​???