Monday, February 13, 2017

මර බිය

මියෙන්නට නම්
බය නෑ මම​....
කිව්වට එහෙම​
බයක් නැත්තෙත්
නෑ මට​.....


එහෙව් මා තුළ​
මේ සෑම බියක්ම​
පරදවා නැගෙනා
මිනීමරු බියක් ඇත​....


ඇත්ත තිත්ත වූවත්
මෙතරම් තිත්ත යැයි
සිතුනේ නැත​
    දැනුනේ නැත​......


නරිච්චියෙක් වුණා නම්
කියන්නට තිබුනා
හීනියට නොදැනෙන්න​
ඇත්ත තිත්ත නොව 
ඇඹුල් රස බව​......


ඒත් තිත්තටම​
දැනෙන මේ
අමිහිරි ඇත්ත​
මග හැරලන්නට​
මගක් නැත මට
      පූරුවේ කළ පවකට​......


තිත්ත වනවා වෙනුවට
ඇත්තට තිබුණා
ටිකක් විතර​
ඇඹුල් වෙන්න​....
එතරම් 
අමිහිරි නොවෙන්න​.....


එහෙත් 
තිත්තම තිත්ත ඇත්තක්
මා ඉදිරියේ
දිග හැරෙන දින​
පේන දුරින් හිඳ​
  මට විරිත්තන හැටි......


ආවොතින් ඉදිරියට​
හැප්පුණොත් කෙලින්ම​
අම්මා පල්ලා
කඩනවා මං
ඇත්ත තොගෙ අඬු....
උගුල්ලනවා මං
තොගෙ ඇස්....


එව්වා එහෙම වෙද්දී
ඒ මරණීය ඇත්ත​
එලි බහින්නට​
දින ගනිද්දී
ඔන්න මරුවට​​
තේරුනා යසටම​ 
බෝවෙලා බව​
මාරාන්තික බිය මට​!


මගෙනුත් නාහා
මගේ හිත​
තුරුල් කරගෙන​
ඒ මිනීමරු බිය​....
හුරතලෙන් හාදු දෙයි
ඒ අමිහිරි ඇත්තට​
කොනිත්තා මගෙ මන​.....


මැරෙනවා !
අපි හැමෝම​....
හත්තිලව්වේ
ඒක කරුමෙට​
දන්නවා මම....


ඒත්
කෙදින හෝ
නුඹේ දකුණතේ
වෙඳැගිල්ලේ 
වෙලෙන්නට නියමිත​
ඒ රන් මුදුවෙන් ;


පරාවර්ථනය වී
එන රශ්මි කදම්බය
පුළුස්සා දවා
අළු කර දැම්මොතින්
මගේ හිත ???


සමාවනු මැන !
දස දහස් වතාවක්
සමාවනු මැන​....
ඒ බිය ඇතිව​
මියදෙන්නටයි 
මේ තරම්
බය මම​......


ඒත් ඒ මුදුව​
නුඹේ වග දැනෙන විට​...
ඉන් නිකුත් වූ කිරණ​
නුඹේ දිවියට​
එළි ගෙනෙන​ වග
හැගෙන විට​...


මෙලොව මිහිපිට​
අපරිමිත සතුටෙන්
මියැදෙන
මිහිදන් වන
වාසනා ඇත්තී
කවුරුවත් නොව
මේ නුඹේ මමම ය​...

Tuesday, January 3, 2017

තොණ්ඩුව​



එකෝමත් එක
දවසක​
ගඟක්
හඬාගෙන ඇවිදින්
කිය කියා දුක
වැළපෙන කොට​;

ඒ කඳුළු
පිසදුවාලූ
නිල් පාට සයුර
වචනෙකින් වත්
දොසක් නොකියාම​
වැළඳගෙන​
ඔහුව තුරුළට​.....
සැනසුවාලූ
ඔහු සිත​
රිදෙන්නට
නොතබමින්
කිසිවිට ඉඩකඩ​.......

සයුරු රළ දුක​
බුර බුරා
නැගුනු දින වල​
තනිව ඉවසා
සගවා කඳුළු
වතුරේම
දිය කොට​
හැරියා වූද
මහ සයුර​.....

ඉවසා ගත නොහී
දරා ගත 
නොහැකි වූ සඳ​
ඒ වේදනා සාගරේ
සෝ දුක්
දෝර ගැලූ කළ​....
වඩදිය ඔස්සේ
ජල කඳක් ව​
ගොඩ ගැලූ කළ....​
ඇගේ කඳුළු දිය​
භාර ගන්නට​
ගඟේ හදවත​
තෙත් වුණේ නැත​..

එදින සිට​
හෝ ගාන​
ඉකි බිඳුම​
ඇහුණා
වරු ගණන්
හවසට​...
ඒ නිසා
වෙන්න ඇති
මහ සාගරේ
සයුරු දිය
මේ තරමටම​
ලුණු රස​....

Sunday, December 25, 2016

උත්තේජනය​



සේපාලිකා කුමුදු
මල් පිපුණේ
සඳ එළියේ
සිසිලට මිස​
කණාමැදිරි එළිවල​
පහසට නොවේ..

නෙළුම් මහනෙල්
මල් පිපුණේ
හිරු එළියේ
උණුසුමට මිස​
පහන් එළිවල​
රස්නෙට නොවේ...

ප්‍රේමණීය හැගුම්
මල්ඵල දැරුවේ
අවංක සිත්වල​
තෙතමනයට මිස​
රුදුරු සිත්වල​
පීඩනයට නොවේ....

Thursday, December 22, 2016

යුරේකා !

සොය සොයා
ඇවිද්දෙමි
කොතනක වේදැයි
ආදරයේ
සැබෑ අරුත​....

හමුවුනා එය​
කොන්දේසි විරහිතව​
ආදරය
පුද දෙන තැන​....

මිහිරි වූ
වදනින්
ආදර ඇරයුම්
කරන තැන​......

හේතුවක්
නොමැතිවම​
ආදරේ නාමයෙන්
පරිත්‍යාගයන්
සිදු වන තැන​....

බලාපොරොත්තු
නැතිව වුවද​
රැකවරණ උණුහුම​
සපයන තැන​.....

මෙකී තැන් වල​
සියුම්ව​ පිරික්සා
බලන කළ​
සැබෑ ආදරයත්
එහි උත්තම අරුතත්
මා හට හමුවිය​..

අව්‍යාජ වූ
නැවුම් හැගුමන්
පිඩු කොට​
සැදුම් ලත් එ තැන ;
සසර ගමනේ පැතූ
නිර්වාණ සැපත​
ලංකළ තැන විය​...
එබැවින්
නිවී සැනහුනෙමි !

                         

Tuesday, December 20, 2016

Heart of A Stone

ඔව් !
ඇත්ත !
මට තියෙන්නෙ ගල් හිතක්...
මගේ හිත මහ කළු ගලක්....

ප්‍රශ්න වල
රස්නෙ දැනෙන කොට​
සුටුස් ගාලා
දිය වෙලා යන ,
ඕන විදිහකට​
ඕන වෙලාවක​
ලිස්සලා යන
විශ්වාස කරන්න බැරි
වෙඞරු පිඩක්
නෙවෙයි මම​

ඔව් !
ඇත්ත !
මට තියෙන්නෙ ගල් හිතක්...
මගේ හිත මහ කළු ගලක්...

මගේ හිතට​
කළු ගලක් කියන උඹ​
කළු ගල් ගැන​
දන්නේ මොනවද​?

උඹ​ ගලක්
කියන හිත​
කඳුලූ වැටිලම​
හුගක් රිදිලා
වේදනා නිසාම​
ගල් වෙලා කියලා
දන්නවද ?

මගේ හදවත​
කළු ගලක් කියලා
චෝදනා කරන්න​
කලියෙන්
කළු ගලක් ගැන
ගලේ පැත්තෙන්
මොහොතකට හරි
හිතල තියනවද?

කළු ගලක
සටහන් වෙන ප්‍රේමය
ස්ථීර බව
උඹ​ දන්නවද?

උඹ​ අඞපු වෙලා වලදී
උඹ​ගේ කඳුලින්
හේදී හේදී
මේ කළු ගල​
ඉරි තලපු හැටි
දන්නවද​?

උඹ​ හිනා වුණු
වෙලාවල් වල​
ඒ හිනාවේ
දැවටි දැවටී
මේ කළු ගල​
සුමට වුණු වග​
දන්නවද​?

ඔව් !
ඇත්ත !
මට තියෙන්නෙ ගල් හිතක්...
මගේ හිත මහ කළු ගලක්...


අඩු තරමින්
පුපුරවලා
අඩිතාලමක් වත්
දා ගන්නට​,
එහෙමවත් උඹ​ට​
අත්වැලක් වෙන්නට
මට පුළුවන් නම්
ඔව් !
උඹ හරි....
මට තියෙන්නෙ ගල් හිතක්...
මගේ හිත මහ කළු ගලක්...
ඒත් මම​
ආදරණීය කළු ගලක්....

                                                   

Saturday, December 3, 2016

පව් දෙයියනේ !

කවුළුව
බලා හිඳී
විවරව​...
පායන තුරු
සුපුන් සඳ​
නුබ ගැබ​.....


එහෙත්
වෙනදාට
පායන සඳට
අද දින
කරුමෙට වගේ
හදිසි නිවාඩුව​....


දින අද​
අමාවක
කියා යන්නට​
හඳට ඊයේ
අමතක​
වී ඇත....


ඒ නිසා
කවුළුව​
අදත්
මග බලාන​
ඉන්න හැටි...
රෑ ජාමේ
තනියම​...


හේතුවක්
නැතිවම
වෙනදා 
පරිදිම​
සදාදරණීය සඳ​​
පායන තුරුම....​


පව් දෙයියනේ ! ​
පණ ඇද ඇද
හුස්ම හොයන
ආදරේට​
බලාන ඉන්න​
හේතු
ඕනමද​???
                          

Friday, November 11, 2016

🌊 පාපොච්චාරණය​ 🌊

මාව බලන්න​
හුග දවසකින්
ඔයා ආවෙ නැති නිසා
මගෙ හිත රිදුණා
සෑහෙන්න රිදුණා
මහා ගොඩක් රිදුණා...

කේන්තියයි දුකයි
හිත අස්සෙ හිර කරන්
ඉවසලා ඉවසලා
බලන් ඉන්න​ බැරිම තැන​
මං ඔයාව හොයාගෙන​
ගෙදරටම ආවා....

තිබ්බ කේන්තිය
තුරන් වෙනකන්ම​
ඔයාගේ ගේ පොඩ්ඩෙ
බඩු මුට්ටු සේරම​
පොඩි කළා කියලා
යාන්තමින් වගේ
මතකයි මට....

එදා එච්චර​
කේන්ති ගියෙ මට​
හිත පුරාම​
ඇඳිලා තිබ්බ​
ඔය රූපේ
හුග දවසකින්
නොදුටු නිසයි
සත්තයි......

ඒත් අන්තිමට​
කේන්ති ගත්තා
වැඩියි කියලා
තේරුම් යනකොට​
මං හොඳටෝම
පරක්කු වෙලා..
ඔයාව මගෙ
කේන්තියටම​
ගහගෙන ගිහින්....

මං ඔයාගෙම​
සුනාමි

                                                         
                                                                                                                                                               

Monday, October 31, 2016

නෂ්ටාවශේෂ​

ජීවිතේ පුරා
මිනිස්සු ඇහිඳපු
මතක පොත් වල
හැම පිටුවම ;
ඉස්පිලි
පාපිලි
කොමාවන් ගෙන්
අපූරුවට
හැඩ වෙලා...

ඒත්
ඉවසීමෙන්
සංයමයෙන්
බලද්දී පෙරලලා 
අන්තිමට​
ඒ හැම මතකයෙම​
පුදුමය කිච වෙලා
විස්මයාර්ථය​
ඉතුරු වෙලා...