මට්ටුව​

කියාගන්න බැරි
ගොඩක් දේවල්
මලු බැඳන්
ඉන්න හැටි
මගෙ හිත​...

ඒ එක එක​
ලිහා බලන්න​
අත තිබ්බත්
පපුවට​...

හැමදාම දැණුනු
ලබ්ඩබ් හ​ඬ
විතරමයි
ඇහෙන්නේ....
දැනෙන්නේ.....

මේක නම්
වෙන්න බෑ.....
විශ්වාසත් නෑ...

හිටු ටිකක් මං
රැගෙන එමි
හොඳ කැපෙන පිහියක්...

රැගෙන විත්
හද​ පලමි
සැක දුරු කරනු වස්...

හිත !
ඔන්න උඹ මාට්ටු
එතකොට මම​??
                               

තමන්ගෙ මැට්ටම්

කවුරු කොහොම කිව්වත්
උඹ හිනාවෙන දේටම​
මටත් හිනා යන නිසා ,
උඹ අඬන කොට​
මටත් ඇඬෙන නිසා,
උඹෙයි මගෙයි වෙනසක්
මට දැනිලත් නෑ....
මම දන්නෙත් නෑ...
කොටින්ම කිව්වොත්
අදාළම නෑ.....                                                                                                                                                                                            

ඒකෙත් හැටි

පාළුම පාළු කතරක​
විඩාබරව​
දිය බිඳකුදු නැතිව​
ඔහු ගමනේ ය​...

එවිට පෑයු
ගණදුරු
මේඝ වලාව​
අන් කිසිවෙකු නොව​;
නුඹ ය​...

ගුගුරුවා අහස​
වැසි වස්වන බව​
හුදෙක් මවා පෑවේ
රැවටුවේ
අන් කිසිවෙකු නොව​;
නුඹම ය​...

පිපාසයෙන්
පණ අදින ඔහු
නොතකා , නපුරුව​
දිය පොදක් නොදී
අකුණු ගසමින්
මැකී ගියෙත්
අන් කිසිවෙකු නොව​;
නුඹම යි...

එහෙව් නුඹවම​
ඔහූ පැතූ අරුමය​
පුදුමයි..!                      

එන්නෙ නෑමයි

හිරු නොමැතිව​
මලක් නොපිපේ
ලොවම දන්නා
සත්‍යයකි එය​..

එසේ වූවත්
සුළං රැල්ලක්
ඇවිදින් ඇහුවොත්
"එනවද යන්න​?"

ලොවේ සුපිපුණ​
මල් දරන්නේ
නොයෙක් විදිහේ
අදහස් ය​...

බොහෝ මල්
කියන්නාහු ය​
"යමු යමු..අනේ යමු"

ඒ අතරිනුත්
එක් මලක් හෝ
වෙයි මෙසේ
පිළිතුරු දරන​..

"හිරුට පිටුපාන​
කිසිදු ගමනකට​
එන්නෙ නෑ මං
එන්නෙ නෑමයි"
                      

ටටා Bye

පෙර දවසක
උදෑසනක
පිණි ඉහිච්ච
සුවද පිරුණු

සුදුම සුදු

පුංචි මලක්
නෙලාගෙන මා
සක්මන් කළත්
පුද භූමියට....

මටත් නොදැනිම
හොරින් රහසින්ම

නොකියා නොදන්වාම​

ඩැහැගෙන ගොහින්

මගේ සුදු මල​

පුද බිමට ආ

තවත් එක් උපාසකයෙක්....

ඔහු නෙලා ගත් ලෙසට
මගෙ පුංචි සුදු මල
ඔහුගේ අත මතින්
සතපවන්නේ ය ඔහු
මල් අස්න මත
නංවමින් හඬ
සාධු සාධු සාධු......

නෙලුවාට මම මල

පුද දෙන්නා ඔහු විය​

කුසලයත් ඔහු නමටම විය​..

පුද දුන්නාට පසුව

අත ගස්වා ගෙන
අනුමෝදනයට
මසිත ඉඩ නොදේ..

සමාවන්න !!!

​

පෘථග්ජන සිත් ඇත්තෙමි..

එබැවින් ,

පන්සල් බිම අතැර යමි...

Prince බක බක​

අනේ අපරාදේ
ඇයි දුන්නෙ
ආදරය පිරි
ලොකුම ලොකු හාදුවක්
කැතම කැත ගෙම්බෙක්ට?


රජ කුමාරයෙක්
වෙයි කියා හිතලයි
දුන්නෙ මම ඒ
ආලවන්ත හාදුව
සෙවල තඩි ගෙම්බාට.....

අනේ ගොම් වැස්සියේ
දුන්නාට හාදු
හැම ගෙම්බෙක් ම
වේවිද කුමාරයෙක්?

තොපිලා උම්බෑ
කියන තරමට
බක බක ගාන්නත්
ඉන්නට එපැයි
කස්ටියක්.........

කන්ද කඩා වැටෙයි සිතූ කෙන්ද බලාපල්ලා

කලි යුගය නම්
මෙයම වෙන්ටැ
අනුන් ගේ රෙදි
තමන් ගේ වැලෙහි වනන...


බුකියේ වැල් පුරාවට
දකින්නට බලන්නට
නොයෙක් පන්නයේ
විසූක දස්සන...

බුකිය මත
හොටු ලාටු උලමින්
හඬමින් වැලපෙමින්
පස්ට වීමට
ලයික් වැසි රිසිව.......

හොර සිතින් අරගෙන
අනුන් වෙහෙසව වියූ
නොයෙක් විසිතුරු රෙදි
වනයි උජාරුවෙන්
තමන් ගේ ලෙසට...

ඒ වෙනුවට
රටාවක් හොයන්
කලාවක් හොයන්
වියුවා නම්
තමන් ගේම කියා
රෙද්දක් හිතට එන
මරේ මරු
හොරා කනවාට වඩා
අනුන් ගේ රෙදි....

කුකවියෝ
වසති බුකියේ
නොයෙක් විසිතුරු
රෙදි වනමින්
අනුන් ගේ වුව කම් නැත
තමා ගේ වැල යයි සිතමින්...

හරිම ලස්සනයි බන්
උඹලා තමන් ගේ කියා
අලවාගෙන ලේබල්
වැනූ උඹලගෙ
වැල්වල තියෙන
සුදු රෙදි වලින්
බේ(රෙනවා) පින් පාට...

පුස් නොවී Posh..

 

Posh වෙන්න​ මං සොයා
වන්නේ නැතුව පුස්
සිතුවිල්ලේ සියුම්කම හඳුනා
වන්න සිතුවිල්ලෙන් Posh....

තෙලුත් තිරයත් ඇති කල
දැ‍ල්වෙන පහන්සිල සේ
ළෙලෙන සිත මනරම් නම්
ලැබේවි පහන් ආලෝකයක්
ලොවක් කළඑළි කළ හැකි....

සුළගින් නොනිවෙන්නට​
ප්‍රබල විය යුතුය දැල්ල​
දැන් දැන් සුළග තදයි....
නොනිවී දැල්වෙන්නට​
සවිමත් ද තිරය​?
සෑහේ ද තෙල්?

නිවෙන්නට පෙර අඳුරට​
ආලෝකයක් දෙන්නට​
හැකිවේද ? නොහැකිද​?
Posh වෙන්න​
සිතිවිල්ලෙන්......