කීරි ගැහෙන හීතලේ
ඔයාවත් තුරුල් කරන්
උණුහුම් වෙන්න
මං ආසයි...
මේ හිරිකඩ වැස්සෙ
ගුලි වෙලා කිටිකිටියට
හීන දකින්නත්
මං ආසයි...
ඒ ආසාවල්
මලවන් කන්නද?
!@#*#$$^&*@!
සිකියුරිටි
නිසා මං
බම්බුව !
අදත් රෑ
ඩියුටි.....
So
හිත සැහැල්ලුවෙන්
මේ රැය ගෙවන්න
හැමදේටම වඩා
මං ආසයි...
ඒ හන්දා
මගෙ
අමල්බිසවුනි ,
keep
the door
closed and
පරිස්සමින් ඉඳපන්...
සොඳුර !
මා ප්රිය මැස්සිය !
එන්න..
අවුදින්
පැටලෙන්න...
මේ
මා ස්නේහය
කැටිකොට,
ආදරය
මුසු කොට,
පාරිශුද්ධ
ඔබ වෙනුවෙන්ම
වියන ලද්දාවූ
ප්රේමයේ
උත්තුංග
මායා දැලයි...
ඒ නිසාවෙන්
එන්න....
අනිත් එවුන්ව
උගතුන් කරන්න
කඹුරලා කඹුරලා
ගෙවිච්ච මට
අන්තිමේදී
ඉතුරු උනේ
උන් මහත්තුරු වෙන්න
තටමපු තැටමිල්ලෙදි
ඇඟිලි අස්සෙ
හිර කොරගෙන
විකපු මගේ
පස්ස ගාතෙ
ශේෂ උනු
දත් පාරවල් විතරයි...
කියාගන්න බැරි
ගොඩක් දේවල්
මලු බැඳන්
ඉන්න හැටි
මගෙ හිත...
ඒ එක එක
ලිහා බලන්න
අත තිබ්බත්
පපුවට...
හැමදාම දැණුනු
ලබ්ඩබ් හඬ
විතරමයි
ඇහෙන්නේ....
දැනෙන්නේ.....
මේක නම්
වෙන්න බෑ.....
විශ්වාසත් නෑ...
හිටු ටිකක් මං
රැගෙන එමි
හොඳ කැපෙන පිහියක්...
රැගෙන විත්
හද පලමි
සැක දුරු කරනු වස්...
හිත !
ඔන්න උඹ මාට්ටු
එතකොට මම??
කවුරු කොහොම කිව්වත්
උඹ හිනාවෙන දේටම
මටත් හිනා යන නිසා ,
උඹ අඬන කොට
මටත් ඇඬෙන නිසා,
උඹෙයි මගෙයි වෙනසක්
මට දැනිලත් නෑ....
මම දන්නෙත් නෑ...
කොටින්ම කිව්වොත්
අදාළම නෑ.....
පාළුම පාළු කතරක
විඩාබරව
දිය බිඳකුදු නැතිව
ඔහු ගමනේ ය...
එවිට පෑයු
ගණදුරු
මේඝ වලාව
අන් කිසිවෙකු නොව;
නුඹ ය...
ගුගුරුවා අහස
වැසි වස්වන බව
හුදෙක් මවා පෑවේ
රැවටුවේ
අන් කිසිවෙකු නොව;
නුඹම ය...
පිපාසයෙන්
පණ අදින ඔහු
නොතකා , නපුරුව
දිය පොදක් නොදී
අකුණු ගසමින්
මැකී ගියෙත්
අන් කිසිවෙකු නොව;
නුඹම යි...
එහෙව් නුඹවම
ඔහූ පැතූ අරුමය
පුදුමයි..!
හිරු නොමැතිව
මලක් නොපිපේ
ලොවම දන්නා
සත්යයකි එය..
එසේ වූවත්
සුළං රැල්ලක්
ඇවිදින් ඇහුවොත්
"එනවද යන්න?"
ලොවේ සුපිපුණ
මල් දරන්නේ
නොයෙක් විදිහේ
අදහස් ය...
බොහෝ මල්
කියන්නාහු ය
"යමු යමු..අනේ යමු"
ඒ අතරිනුත්
එක් මලක් හෝ
වෙයි මෙසේ
පිළිතුරු දරන..
"හිරුට පිටුපාන
කිසිදු ගමනකට
එන්නෙ නෑ මං
එන්නෙ නෑමයි"
පෙර දවසක
උදෑසනක
පිණි ඉහිච්ච
සුවද පිරුණු
සුදුම සුදු
පුංචි මලක්
නෙලාගෙන මා
සක්මන් කළත්
පුද භූමියට....
මටත් නොදැනිම
හොරින් රහසින්ම
නොකියා නොදන්වාම
ඩැහැගෙන ගොහින්
මගේ සුදු මල
පුද බිමට ආ
තවත් එක් උපාසකයෙක්....
ඔහු නෙලා ගත් ලෙසට
මගෙ පුංචි සුදු මල
ඔහුගේ අත මතින්
සතපවන්නේ ය ඔහු
මල් අස්න මත
නංවමින් හඬ
සාධු සාධු සාධු......
නෙලුවාට මම මල
පුද දෙන්නා ඔහු විය
කුසලයත් ඔහු නමටම විය..
පුද දුන්නාට පසුව
අත ගස්වා ගෙන
අනුමෝදනයට
මසිත ඉඩ නොදේ..
සමාවන්න !!!
පෘථග්ජන සිත් ඇත්තෙමි..
එබැවින් ,
පන්සල් බිම අතැර යමි...
